Να λοιπόν αγαπητοί μας φίλοι που θα μπορέσετε να κοιμηθήτε εάν επισκευτείτε την πόλη των Ιωαννίνων σε 5-6 μήνες (και πολλούς βάζω αφού τα έργα γίνονται τόσο γρήγορα...).
Εδώ θα μπορέσετε να νιώσετε για λίγο Αλήδες ή Κυρά Φροσύνες μιας και γι αυτό έχουν φροντίσει οι τοπίκοι παράγοντες του τόπου μας.
Αλλά με την δική μας φωνή ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ.!!!
2 comments:
oi topikes protovoulies pou kinithikan gia to parking kai to xenia exoun gnosi?
exei tethei to zitima sto dimotiko simvoulio?
Καλημέρα από την Καβάλα και καλή δύναμη στον αγώνα για την προστασία του Κάστρου των Ιωαννίνων και του χαρακτήρα του ως μνημείο πολιτιστικής κληρονομιάς και ως χώρο ελεύθερης πρόσβασης για όλους.
Σε μια αντίστοιχη περίπτωση, στην Καβάλα, η τοπική κοινωνία πιάστηκε πραγματικά στον ύπνο. Το "ΙΜΑΡΕΤ", ένα μνημείο μοναδικής αρχιτεκτονικής αξίας και ομορφιάς, συνδεδεμένο άρρηκτα με την ιστορία της Καβάλας, παραδώθηκε άνευ όρων στην τουριστική "αξιοποίηση" και κατέληξε να γίνει υπερπολυτελές ξενοδοχείο, εντελώς αποκομμένο από τον κοινωνικό ιστό της πόλης. Το τραγικό είναι ότι ο χώρος έχασε εντελώς τη λειτουργία του ως μνημείο: Η πρόσβαση επιτρέπεται μόνο στην καφετέρεια (δεν επιτρέπεται καν να πλησιάσεις τον εξώστη για να δεις τη θέα της πόλης κάτω από τα πόδια σου!), στην πόρτα υπάρχουν "φουσκωτοί" για face control (εννοείται δεν μπαίνει κανείς χωρίς επίσημη ενδυμασία) και απαγορεύεται η είσοδος σε σκυλιά και παιδιά κάτω των 10 ετών! Σας φαίνεται τρελό; Ρίξτε μια ματιά στο www.imaret.gr και θα καταλάβετε!
Η ειρωνία είναι ότι το Ιμαρέτ αποτελούσε διαχρονικά χώρο ανοιχτό για τα κατώτερα κοινωνικά στρώματα. Είναι ένα υπέροχο και σύνθετο οικοδόμημα, το οποίο ιδρύθηκε ως ορφανοτροφείο και πτωχοκομείο από τον Μεχμέτ Αλή, που θέλησε με αυτό τον τρόπο να τιμήσει την γενέτειρα πόλη του.
Τα πέτρινα χρόνια, χρησιμοποιήθηκε για την φιλοξενία προσφύγων, αποτέλεσε κατάλυμα αστέγων και στέκι για ατέλειωτες φιλοσοφικές αναζητήσεις, εξ' ου και ο χαρακτηρισμός "τεμπελχανείο".
Τις τελευταίες δεκαετίες, μόνο ένα μικρό τμήμα του παρέμενε ανοιχτό ως καφέ - αναψυκτήριο, ενώ το υπόλοιπο, ελλείψει κονδυλιών και πολιτικής βούλησης, αλλά και λόγω του περίεργου ιδιοκτησιακού καθεστώτος (αιγυπτιακό βακούφιο, γαρ) είχε αφεθεί στη φθορά του χρόνου και της εγκατάλειψης. Ώσπου, μία ωραία πρωία, η επιχειρηματίας Άννα Μισιριάν ανακοίνωσε ότι νοίκιασε το μνημείο για καμιά 100σταριά χρόνια από το αιγυπτιακό κράτος, θα το ανακαινίσει και θα το μετατρέψει σε ξενοδοχείο πολυτελείας. Η πρόταση έγινε δεκτή από τους φορείς και τον τοπικό τύπο με μεγάαααααλο, πολύ μεγάλο ενθουσιασμό. Και υλοποιήθηκε. Και πέρασαν κάποια χρόνια μέχρι η τοπική κοινωνία να καταλάβει ότι έχασε δια παντός ένα μνημείο, ίσως το πιο αξιόλογο και πολυσήμαντο της πόλης της Καβάλας, το οποίο πια μπορούν να απολαμβάνουν κάποιοι ελάχιστοι ζάμπλουτοι τουρίστες και η ίδια η κ. Μισιριάν, που έφτιαξε έναν χώρο, με τους δικούς της όρους και κανόνες, για να ζει ανενόχλητη τον (αιγυπτιακό) μύθο της...
Και ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλά να πάθουμε (διότι, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, δεν υπήρξε ούτε μία φωνή αντίδρασης) και εις άλλα με υγεία.
Ελπίζω να μη σας κούρασα υπερβολικά, επειδή όμως υπάρχουν πολλές ομοιότητες ανάμεσα σ' αυτό για το οποίο παλεύετε εσείς και σ' αυτό για το οποίο δεν παλέψαμε εμείς, θεώρησα χρήσιμο να σας κάνω γνωστή όλη αυτήν την ιστορία. Εύχομαι και πάλι καλή συνέχεια και καλό κουράγιο!
Και αν βρεθείτε στην Καβάλα, βάλτε τα καλά σας, ξεφορτωθείτε τα παιδιά και τα σκυλιά σας και περάστε από το Ιμαρέτ (αν η φάτσα σας είναι αρεστή στους κ.κ. πορτιέρηδες) για να διαπιστώσετε του λόγου το αληθές!
Post a Comment